NÜFUZ TACİRLERİ VE KÖR KUYUNUN DOYMAK BİLMEYEN AÇLARI

Açgözlülük; insanın sadece ihtiyacı olanı değil, başkasına ait olanı da yutmak istemesi, elindekiyle asla doymayıp sürekli daha fazlasını arzulayan bir ruhsal açlık halidir. İdari düzlemde bu kavram; kamu gücünü, imza yetkisini ve halkın emanetini şahsi bir servet biriktirme mekanizmasına dönüştürme hırsıyla somutlaşır. Kadim bilgelerimiz, bu doymak bilmeyen hırsı en yalın ve sarsıcı biçimde özetlemiştir: "İnsanoğlunun bir vadi dolusu altını olsa, bir ikincisini ister. Onun gözünü ancak bir avuç toprak doyurur." İşte bu derin hakikat, devlet mekanizmasının çeşitli kademelerine sızıp da içindeki o muazzam karanlığı dindiremeyen menfaat odaklarının değişmez fıtratıdır.

Bürokrasi ve idare, teoride topluma hizmet etme ve adaleti sağlama aracıdır. Ancak güç ve yetki, kişisel doyumsuzlukla birleştiğinde kamu kaynakları ve ihale mekanizmaları bazı asalak odaklar tarafından adeta birer şahsi ganimet alanı olarak görülmeye başlanır. Bu odaklar için bürokratik unvanlar, halka hizmet etmekten ziyade, haksız kazanç kapılarını aralamak için kullanılan konforlu birer nüfuz belgesine dönüşür. Bu aşamada doymak bilmeyen gözler, devletin kasasını kendi şahsi banka hesabı gibi görme yanılgısına düşer. Hacı Bektaş-ı Veli’nin "Eline, diline, beline sahip ol" düsturunu çiğneyen yozlaşmış yapılar, ellerini milletin hakkından, dillerini ise yalan ve riyadan çekemezler.

Modern çağın getirdiği kirli rantsal hesaplar; bugün kapalı kapılar ardında, karmaşık finansal ağlar, hayali paravan şirketler ve kurumsal kılıflarla yürütülüyor. Kamu yatırımları, halkın refahını artırmak yerine, illegal gizli fonlar, hayali ihracatlar veya kara para aklama mekanizmaları kuran şebekeler tarafından sabote edilmeye çalışılıyor. Sistemin uğradığı bu ekonomik tahribatın faturası ise doğrudan millete kesiliyor. Bürokrasi ve kirli iş takipçileri üçgeninde kurulan bu gayrimeşru ilişkiler, hukukun üstünlüğünü yok etmeyi amaçlıyor.

Zira bugün devletin zirvesi, bu sülüklerin üzerine ciddiyetle gitmekte; idari mekanizmayı bu asalaklardan temizlemek ve illegal çarkları parçalamak için net bir kararlılık ve siyasi irade ortaya koymaktadır. İrade sahibi güçlü bir devlet aklı, bu odakların üzerine kararlılıkla giderek devletin saygınlığını korur ve bu asalakları tasfiye eder. Yunus Emre’nin feryat ettiği o meşhur dize, bugünün haramzade düzenbazlarını yüzyıllar öncesinden tarif eder: "Ete kemiğe büründüm, Yunus diye göründüm; ama nice ademoğlu gördüm, dünya malı için dinini ve asaletini satan." İşte bu satılık iradeler, devletin imkânlarını sömürürken kendi ahlaki çöküşlerini hazırlarlar.

Tarih, kamunun haklarını gasp ederek devasa servetler üzerinde saltanat kurmaya çalışan ancak sonları büyük bir hüsran, sefalet ve utançla biten bürokratların ibretlik hikâyeleriyle doludur. Siyasi iradenin yolsuzlukla tavizsiz mücadelesi neticesinde; adrese teslim ihale kovalayan yöneticiler, rüşvet ağları kuran memurlar ve fon dolandırıcılığı yapan şebekeler er ya da geç hukukun ve devletin sarsılmaz duvarına çarparlar. Hz. Mevlana’nın uyarısı tam da bu ibretlik sahneler içindir: "Kuş, yem peşinde koşarken tuzağa düşer. Hırs ve açgözlülük, canın en büyük düşmanıdır." Millete ait olan gelirleri doymak bilmeyen bir iştahla yutan açgözlü odaklar, kurdukları kirli ilişkilerin kendilerini sonsuza kadar koruyacağını sanırlar.

Ancak bu kirli sistemler deşifre edildiğinde, ardında sadece derin bir enkaz, hapsedilen yaşamlar ve nesiller boyu temizlenemeyecek kirli bir sicil bırakırlar. Devletin ve milletin malı üzerinde haksız menfaat devşirenlerin sonu, değişmez bir hukuk ve tarih kuralı olarak her zaman büyük bir utanç ve ibret vesikası olmuştur. Şeyh Edebali'nin asırlardır devlet idaresinin pusulası olan o meşhur vasiyeti, bu açgözlü karanlığın panzehridir: "Geçimsizlikler, çatışmalar, uyumsuzluklar, anlaşmazlıklar bize; adalet, merhamet, hoşgörü sana. İnsanı yaşat ki devlet yaşasın." İnsanı ve milleti yaşatmak yerine onun rızkını kendi hırslarına kurban eden alt düzey şebekeler, devletin temelindeki adaleti sarsmaya çalışırken aslında kendi sonlarını inşa ederler.

Hz. Ali’nin o sarsıcı hükmü ise bu ibretlik tablonun nihai noktasıdır: "Devletin dini adalettir. Adaleti çiğneyenler, devlet adamlığı vasfını değil, kendi cehennemlerini büyütürler." Kendini devletten büyük görenlerin, milletin rızkına göz dikenlerin unvanları ne olursa olsun gidecekleri yer tarihin kara kaplı sayfaları ve adliyenin soğuk koridorlarıdır. Devlet, adaletle kaimdir; açgözlü hırslar ise o adaletin karşısında yok olmaya mahkûmdur.