MANKURTLAR VADİSİ

Yakın tarihin derin operasyonları ve tasfiye edilmeye çalışılan devlet hafızası

Ekran karşısında milliyetçilik rüzgârıyla uyutulan bir toplumun uyanış vakti...Türkiye’nin yakın tarihine ışık tuttuğu, "derin devletin" ve "istihbarat savaşlarının" röntgenini çektiği iddiasıyla milyonları ekrana kilitleyen Kurtlar Vadisi, ardında bıraktığı yirmi yılı aşkın dehlizin ardından bugün çok daha sarsıcı bir sorunun merkezindedir. Karşımızdaki yapım gerçek bir millî hafıza operasyonu muuydu; yoksa kitlelerin millî duygularını sömürerek zihnini iğdiş eden, tasfiye edilmeye çalışılan devlet hafızası üzerinden toplumsal rıza üreten bir Mankurtlar Vadisi mi? Sivil siyasetin geçmişteki o karanlık vesayet labirentlerini ve diziler eliyle yürütülen psikolojik harekâtları sorgularken, kâğıt üzerindeki kurguların başarısı ile devletin çıplak realitesinin uyuşmaması, sosyolojik hafızamız adına en kritik virajı oluşturmaktadır. Çünkü toplum ekran karşısında sahte kahramanlara gözyaşı dökerken, devletin gerçek kara kutuları sinsi birer siber-psikolojik operasyonla sessiz sedasız tasfiye edilmek istenmiştir.

Bu derinlikli incelememizde, dizideki en çarpıcı karakterlerden biri olan Kozinoğlu detayı, projenin arkasındaki asıl ajandayı deşifre etmek adına tarihî bir anahtardır. Dizide "Kaşifoğlu" adıyla hayat bulan karakter, aslında MİT’in en kilit Asya ve Orta Asya operasyonlarını yöneten, devletin kara kutusu Kaşif Kozinoğlu’ndan başkası değildi. Kozinoğlu, FETÖ’nün Orta Asya’daki okul ağlarını, casusluk faaliyetlerini ve CIA ile olan karanlık bağlarını devlet arşivlerine raporlayan en tehlikeli isimdi. Ne gariptir ki, o dönem en güçlü günlerini yaşayan FETÖ terör örgütü, kumpas davalarıyla tasfiye etmek istediği kahramanları önce bu dizi eliyle toplumsal hafızada "hain", "infaz edilmesi gereken birer figür" olarak kodlatmıştır. Kozinoğlu, Silivri Cezaevi'nde şüpheli bir şekilde hayatını kaybetmeden hemen önce, dizide çoktan infaz edilmiş ve infaz kararı toplumsal rızaya sunulmuştu. Bu noktada açıkça sormak gerekiyor: Senaristlerin hayal gücü mü devletin kozmik odasından daha hızlıydı, yoksa birileri senaryo odasını doğrudan örgütün operasyon masasına mı bağlamıştı?

Bu dizide ekrana yansıyan hiçbir şey alelade bir senaryo tesadüfü değildir. Ekranda fırlatılan bir kelime, arkadaki panoda yer alan bir harita ya da karakterlerin isim hecelerine gizlenen şifreli mesajlar, doğrudan devletin kozmik koridorlarına verilmiş sinsi birer siber-psikolojik muhtıradır. Ergenekon, Balyoz ve Askerî Casusluk kumpaslarının mahkeme iddianameleri henüz savcıların bilgisayarına dahi düşmemişken, dizinin diyaloglarında operasyonların tam tarihleri, gözaltına alınacak isimlerin kripto kodları adeta birer talimat gibi işlenmiştir. Kamuoyunun zihni bu şifreli anlatımlarla önceden felç edilmiş, gerçek vatanseverlerin tasfiyesi televizyon başında "hak edilmiş bir ceza" gibi izletilmiştir. Kod adı "Baron" olan kliklerin, küresel sermayenin ve FETÖ’nün o dönem en tepe noktada kurduğu sinsi ittifak, dizinin senaryo odasını adeta bir psikolojik harp dairesi olarak kullanmıştır. Dizideki güç odaklarının hiyerarşisi, yerli bir mafya hesaplaşmasından başlayıp küresel sermayenin "Baronlar" masasına uzanırken; aslında Türk toplumunun zihnine "bu küresel Gladyo yapılanması yenilemez, devlet bile onların kontrolündedir" fikri sinsi bir çaresizlik virüsü olarak zerk edilmiştir.

Burada ıskalanmaması gereken ve yazının sarsıcı gücünü perçinleyecek en somut şifre, meşhur darbe fragmanı ve nizamiye kapısı detaylarında gizlidir. 15 Temmuz hain darbe girişiminden aylar önce, dizinin yeni sezon tanıtımlarında "Kurtlar Vadisi Darbe" isminin patentinin alınması ve fragmanlarda doğrudan bilinçaltına oynayan sahnelerin sergilenmesi, projenin sadece geçmişi değil, gelecekteki karanlık bir harekâtı da önceden psikolojik olarak olgunlaştırma görevi üstlendiğinin en açık kanıtıdır. Aynı şekilde, dizinin ilk bölümlerinden itibaren sahnelerin arka planına yerleştirilen ve o dönem kimsenin anlam veremediği hiyerarşik panolar, asırlar öncesinden planlanmış küresel bir teslimiyet ajandasının Türk toplumunun gözü önüne "millî bir gurur" ambalajıyla servis edilmesinden başka bir şey değildi.

Sürecin perde arkasına bakıldığında, senaristlere ve yapımcılara belli gizemli gruplar, yabancı istihbarat servisleri ya da derin klikler tarafından lojistik ve bilgi desteği verilip verilmediği sorusu artık bir şehir efsanesi değildir. FETÖ’nün en güçlü olduğu dönemde, dizinin çekim mekânlarından emniyet ve bürokrasi kanadındaki "görünmez kolaylaştırıcılara" kadar sağlanan muazzam lojistik destek, örgütün bu yapımı kendi örtülü operasyonları için bir psikolojik harp enstrümanı olarak kullandığının en somut kanıtıdır. Devletin en mahrem kurumlarının koridorlarında konuşulan sırlar, nasıl oluyor da bir sonraki hafta dizinin diyaloglarına harfiyen yansıyabiliyordu? Bunca devlet sırrını senaryolaştıran ekibe bu kozmik bilgileri kimler, hangi pazarlıklar karşılığında servis ediyordu? Hangi karanlık odaklar, Türk gençliğinin milliyetçilik ve devlet davası gibi en kutsal reflekslerini manipüle ederek onları devletin gerçek muhafızlarına düşman eden birer mankurt haline getirdi?

Sivil siyaset, medyanın üzerindeki bu sosyolojik mühendislik hamlelerini artık çok yönlü okumak zorundadır. Sadece ekrandaki kurguları izlemekle yetinen vizyonsuz yaklaşımlar, toplumun bu derin algı operasyonları karşısında savunmasız kalmasına neden olmaktadır. Türkiye’nin ihtiyacı olan şey; devlet mekanizmasının, istihbarat operasyonlarının ve millî hafızanın televizyon ekranlarındaki kurgularla değil, şeffaf, adil ve sivil demokrasinin sarsılmaz ilkeleriyle yönetilmesidir. Gelecek için çözümler ve umut, kitlelerin bu algı operasyonlarına teslim olmayan, ekranın sahte parıltısını değil devletin bekasını kendi öz iradesiyle tartan sarsılmaz sivil bilincinde saklıdır.

Sonuç olarak; geçmişin bu karanlık ekran operasyonlarıyla yüzleşmek, sivil iradeye ve geleceğe her şartta sahip çıkma iradesidir. Ne o senaryolara döşenen operasyonel taşlar ne devletin kahramanlarını harcayan o karanlık hücre yapılanmaları ne de insan zihnini esir alan o mankurtlaştırma siyaseti bu milletin gerçeğini örtebilecektir. Geleceğin sinsi dehlizlerinde kurgulanan bu gizli kuşatmalara, devletin içine sızan kripto hücrelere karşı bin yıllık devlet aklının uyanıklığını perçinlemek, Osmanlı Devleti’nin kurucu felsefesini asırlar öncesinden gelen o sarsıcı ihtar doğrultusunda kulaklara küpe etmeyi zorunlu kılmaktadır. Unutulmamalıdır ki, devletin bekası ve uyanışın reçetesi, Şeyh Edebali’nin bugünün karanlık yapılarına tokat gibi inen o zamansız uyarısında gizlidir: İçindeki öfkeyi, hırsı ve hilekârları evvela kendi içinde erit, yok et; yok et ki devlet yaşasın, devlet yaşasın ki millet ayakta kalsın!